نگران نباشید هیچ اتفاقی نمی‌افتد…

277

چند روایت از سیاوش اسعدی کارگردان فیلم «درخونگاه» درباره عملکرد جشنواره فیلم فجر

«درخونگاه» سومین فیلم بلند سیاوش اسعدی پس از ساخت فیلم‌های «حوالی اتوبان» و «جیب‌بر خیابان جنوبی» است. او در تازه‌ترین فیلمش سراغ فضا و ساختار متفاوتی نسبت به فیلم‌های قبلی‌اش رفته، اما با اتکا به همان لهجه و سلیقه همیشگی‌اش در فیلم‌سازی، قصه زندگی آدم‌هایی را روایت می‌کند که نسبت به آن‌ها تعلق‌خاطر بیشتری دارد. «درخونگاه» قصه یک جوان از طبقه پایین جامعه را در سال 1370 روایت می‌کند که پس از هشت سال از ژاپن بازگشته است و قصد دارد تحولی نو در مملکتش ایجاد کند. در این فیلم امین حیایی، مهراوه شریفی‌نیا، پانته‌آ پناهی‌ها و جمشید‌ هاشم‌پور به ایفای نقش می‌پردازند.

هیچ‌وقت برای جشنواره فیلم نساخته‌ام. هیچ‌وقت تلاش نکرده‌ام که فیلمم را به جشنواره برسانم. وقتی هم که شنیدم «درخونگاه» امسال در جشنواره انتخاب‌ نشده، اصلا پی‌گیر قضیه نشدم، چون اصلا جشنواره برایم مهم نبود. من امسال بیشتر ناراحت فیلم اولی‌ها و حذف بخش مختص به خودشان در جشنواره بودم. متاسفانه جشنواره بیشتر شبیه یک نوع شوخی شده. هیچ اتفاقی برای یک فیلم‌ساز در جشنواره نمی‌افتد، حتی اگر جایزه بگیرد…
البته هیچ‌کس از تشویق و جایزه بدش نمی‌آید، ولی اگر یک فیلم‌ساز از جشنواره جایزه بگیرد، مثلا چه اتفاقی برایش می‌افتد! چه اتفاقی برای جشنواره می‌افتد! آن‌ هم جشنواره‌ای که برای پیدا کردن هیئت انتخاب باید بچه‌های سینما را التماس کند!
واقعا کدام‌یک از بزرگان ما حاضر هستند در جشنواره فیلم فجر از اعضای هیئت انتخاب و داور آن باشند؟ جشنواره برای خودِ سینماگرها هم دیگر جدی نیست. بیشتر شبیه یک نوستالژی است؛ یک عده به‌ رسم قدیم دورهم جمع می‌شوند و یک جشن را برگزار می‌کنند.
جشنواره مهم نیست. اگر جشنواره مهم بود، چرا مسعود کیمیایی هیچ‌وقت از آن جایزه نگرفته! البته چند سال پیش یک جایزه توهین‌آمیز به آقای کیمیایی دادند و به کارگردان مملکت جایزه تهیه‌کنندگی اهدا کردند!
جشنواره هیچ‌وقت جایزه‌هایش را درست نداده. تشویق‌هایش را به‌موقع انجام نداده. هیچ فیلم‌سازی برای بهترین فیلمش تشویق نشده، برای ضعیف‌ترین یا بدترین فیلمش تشویق شده. جایزه‌ دادن‌ها تشویقی و نوبتی است. یکی دارد می‌میرد، برایش بزرگداشت می‌گیرند، یکی یکهو از تو گلدان سبز می‌شود و سه سال پشت سر هم فیلم می‌سازد، سه سال تشویق می‌شود و به او جایزه می‌دهند! یک عده هم همین‌ که نیت کنند فیلم بسازند، سیمرغ را برایشان کنار می‌گذارند. مثل سفره‌آرایی می‌ماند و ما مثل کاسه و بشقاب و زیتون و خیارشو دوروبر این نوع فیلم‌سازها هستیم.
جشنواره فجر برای من مهم نیست؛ برای عوامل فیلم من مهم است. همیشه با صدای بلند هم گفتم هیچ اهمیتی برایم ندارد و نخواهد داشت؛ مگر این‌که سیستم جشنواره عوض شود. زمانی برای من جشنواره فجر باارزش است که کیانوش عیاری، رخشان بنی‌اعتماد، مسعود کیمیایی و پرویز شهبازی در هیئت انتخاب قرار بگیرند. من دو فیلمم در بخش سودای سیمرغ شرکت کرده و همان روزی که اولین فیلمم را ساختم و در جشنواره شرکت کردم، در جلسه مطبوعاتی رفتم و نشستم و گفتم که جشنواره فیلم فجر برای من ارزشی ندارد. همان سال هم به من جایزه‌ای ندادند!
جشنواره فجر تنها لطفش برای من، منتقدین و بچه‌های مطبوعات هستند. فقط به عشق آن‌ها دوست دارم به جشنواره بیایم. وقتی‌ با بچه‌های مطبوعات و منتقدین فیلمم را می‌بینم، لذت‌بخش‌ترین قسمت جشنواره است. دوست دارم هم نقدهایشان را بشنوم و هم لطف‌هایی که نسبت به فیلم‌هایم دارند. همیشه هم از سمت این جناح حمایت شدم. هیچ‌وقت بخش دولتی مرا حمایت نکرده است.

یک جواب دهید